اگر خط هیئت مدیره شما بتواند تا 50 درصد از کار افتادگی را کاهش دهد چه؟ ماشین آلات ما آن را واقعی می کند.

من می دانم که خرابی چه حسی دارد. یک خطای کوچک ظاهر می شود و کل خط شروع به کند شدن می کند. یک قطعه مفقود، یک کابل شل، یک جابجایی بد بین شیفت‌ها، یک تماس دیرهنگام تعمیر - هر کدام به تنهایی کوچک به نظر می‌رسند، اما نتیجه یکسان است: خروجی از دست رفته، افراد تحت استرس، و برنامه‌ای که مدام از بین می‌رود. من از کار افتادگی به تنهایی به عنوان یک مشکل "ماشین بزرگ" تلقی نمی کنم. من با آن به عنوان یک مشکل کنترل روزانه برخورد می کنم. اولین چیزی که به آن نگاه می کنم جایی است که توقف ها تکرار می شوند. من یک گزارش ساده نگه می دارم و فقط سه نکته را می نویسم: چه چیزی متوقف شد، کجا متوقف شد و چه کسی آن را پیدا کرد. این رکورد کوتاه به من چیزی بیش از یک گزارش طولانی پر از سر و صدا می گوید. پس از یک هفته، الگوها شروع به نشان دادن می کنند. یک چاپگر بعد از اندازه دسته ای معین گیر می کند. یک تسمه نقاله هنگام تغییر بار می لغزد. یک تیم بیش از حد منتظر یک دست‌دف است. وقتی بتوانم الگو را ببینم، می توانم بر اساس آن عمل کنم. من همچنین کارهای کوچکی را که مردم اغلب از آنها صرف نظر می کنند، بررسی می کنم. یک بازرسی سریع قبل از شیفت می تواند بعداً باعث صرفه جویی در تعمیر طولانی شود. من به تسمه ها، حسگرها، کابل ها، سطح مایعات، نقاط تمیز کردن و قطعات یدکی نگاه می کنم. من برای این کار به یک سیستم بزرگ نیاز ندارم. من به روالی نیاز دارم که مردم بتوانند بدون حدس زدن آن را دنبال کنند. اگر یکی از اعضای تیم بتواند یک قسمت فرسوده را زود تشخیص دهد، خط بعداً از توقف کامل جلوگیری می کند. آموزش به همان اندازه اهمیت دارد. من دیده ام که تیم ها ساعت ها را از دست می دهند، زیرا یک نفر این مشکل را می دانست و هیچ کس دیگری نمی دانست. این یک نقطه ضعف است. من دوست دارم مراحل تعمیر را به اندازه کافی ساده نگه دارم تا همه خدمه آن را درک کنند. یک راهنمای کوتاه در نزدیکی دستگاه کمک می کند. همچنین یک قانون واضح برای اینکه چه کسی آلارم ها را کنترل می کند، چه کسی قطعات را چک می کند و چه کسی تعمیر و نگهداری می کند، وجود دارد. وقتی مردم نقش خود را می دانند، سریعتر عمل می کنند و کمتر دچار وحشت می شوند. کنترل سهام مکان دیگری است که زمان خرابی افزایش می یابد. اگر منتظر بمانم تا قطعه ای از کار بیفتد و منبع را بررسی کنم، کنترل خود را از دست داده ام. من قطعات یدکی کلیدی را نزدیک نگه می دارم، نه قفسه های تصادفی پر از اقلامی که هیچ کس استفاده نمی کند. من روی قطعاتی تمرکز می‌کنم که وقتی شکست می‌خورند کارشان متوقف می‌شود. یک کمربند یک سنسور یک فیوز یک بلبرینگ یک رابط این نوع لیست کوچک است، اما از خط بسیار بیشتر از یک توده سهام مخلوط محافظت می کند. من همچنین دوست دارم تاخیرهای پنهان بین تیم ها را حذف کنم. زمان زیادی از کار افتادگی ناشی از خرابی تجهیزات نیست. از انتظار می آید. منتظر تایید در انتظار انتقال در انتظار کسی برای تایید خواندن. منتظر ابزاری هستید که در جای اشتباهی قرار گرفته باشد. من این مشکل را با قرار دادن ابزارها در نزدیکی محل کار، تنظیم یک مسیر پاسخ واضح و کاهش تعداد مراحل بین یک مشکل و یک راه حل برطرف می کنم. مسیرهای کوتاهتر معمولاً به معنای بهبودی سریعتر است. یک مورد برای من باقی می ماند. من یک تیم بسته بندی را دیدم که مدام خروجی خود را از دست می داد زیرا هر چند روز یک سنسور برچسب در همان خط از کار می افتاد. تیم این دستگاه را مقصر دانستند، اما مشکل اصلی ترکیبی از گرد و غبار، بررسی ضعیف و ردیابی ضعیف قطعات بود. آنها یک مرحله تمیز کردن روزانه را اضافه کردند، سنسور را به عنوان یک نقطه پرخطر مشخص کردند و یک یدکی را در دست نگه داشتند. توقف ها ناپدید نشدند، اما آنها بسیار کمتر رایج شدند و تیم از دست دادن کل بلوک های کاری خود به دلیل همان خطا متوقف شد. من در هر عملیاتی که مرور می‌کنم از همین تفکر استفاده می‌کنم: مشکل تکرار را پیدا کنم، بررسی را آسان کنم، نقش‌های واضحی را به افراد بدهم، و قطعات یدکی مناسب را نزدیک نگه دارم. به این ترتیب زمان از کار افتادگی شروع به کاهش می کند. نه از طریق یک وعده بلند. از طریق اصلاحات کوچک که در جای خود باقی می مانند. اگر زمان بیکاری کمتری می خواهم، از درخواست معجزه دست می کشم و شروع به پرسیدن سوالات بهتر می کنم. توقف کجا اتفاق می افتد؟ چه کسی اول آن را می بیند؟ کدام قسمت بیشتر شکست می خورد؟ چه چیزی را می توانم قبل از نمایان شدن خطای بعدی قرار دهم، آموزش دهم یا ردیابی کنم؟ این تفاوتی است که من مدام به دنبال آن هستم: خروجی ثابت تر، مکث های کمتر، و تیمی که می داند قبل از اینکه یک مشکل کوچک به یک توقف طولانی تبدیل شود، چه کاری انجام دهد.

من بارها همین مشکل را دیده‌ام: خط تابلو شلوغ به نظر می‌رسد، با این حال کار هنوز به کندی پیش می‌رود. مردم منتظر به روز رسانی هستند. تیم ها جزئیات کوچک را از دست می دهند. یک کار ساده به تماس های اضافی، چک های اضافی و هزینه اضافی تبدیل می شود. من فکر می کنم مسئله واقعی تلاش نیست. جریان است. وقتی خط برد به آرامی اجرا می‌شود، معمولاً متوجه سه چیز می‌شوم: - وظایف در ابتدا مشخص نیستند - به‌روزرسانی‌ها در مکان‌های زیادی پخش می‌شوند - خطاهای کوچک پنهان می‌مانند تا زمانی که به مشکلات بزرگ‌تری تبدیل شوند. تیم آنها ماهر بود، اما خروجی همچنان کاهش می یافت. طراح تغییرات را با چت ارسال کرد، اپراتور یک لیست کاغذی را بررسی کرد و مدیر مدام وضعیت را جویا شد. خود کار سخت نبود. روند به هم ریخته بود. به همین دلیل است که من به خط برد سریعتر و هوشمندتر اهمیت می دهم. نه بلندتر شلوغ تر نیست فقط تمیزتر من از خود خط شروع می کنم. اگر خواندن خط تخته سخت باشد، سرعت مردم کاهش می یابد. من طرح را ساده نگه می دارم. من از برچسب های واضح، نام وظایف کوتاه و فاصله کافی بین آیتم ها استفاده می کنم. وقتی تابلو تمیز به نظر می رسد، تیم من آن را سریعتر می خواند. آنها کمتر اشتباه می کنند. آنها انرژی کمتری را صرف حدس زدن می کنند. به ترتیب کار هم خیلی دقت می کنم. یک خط تخته زمانی بهتر کار می کند که هر مرحله یک مکان ثابت داشته باشد. من ساختاری مانند این را ترجیح می‌دهم: - درخواست جدید - بررسی جزئیات - تهیه مواد - تأیید طرح - انتقال به سمت تولید - بررسی خروجی - ارسال این نوع جریان به من کمک می‌کند ببینم چیزها کجا گیر می‌کنند. اگر تعداد زیادی شغل در یک مرحله باشد، می دانم کجا باید جستجو کنم. من برای آن نیازی به یک جلسه طولانی ندارم. هیئت از قبل حقیقت را به من نشان می دهد. سرعت مهم است، اما سرعت بدون کنترل باعث دردسر بیشتر می شود. من این را از یک تیم بسته بندی که بازدید کردم یاد گرفتم. آنها خروجی سریع‌تری می‌خواستند، بنابراین هر شغلی را در اسرع وقت پیش بردند. برای چند روز، هیئت مدیره فعال به نظر می رسید. سپس اشتباهات ظاهر شد. برچسب ها مخلوط شدند. نسخه های فایل اشتباه بود. تیم مجبور شد چندین کار را دوباره انجام دهد. درس ساده بود: یک خط تخته سریعتر به یک مرحله چک قوی تر نیاز دارد، نه فقط فشار بیشتر. من دوست دارم قبل از تولید یک نقطه بررسی واضح اضافه کنم. بعداً من را از ضررهای بزرگتر نجات می دهد. یک خط برد هوشمندتر نیز نیاز به مالکیت دارد. من کارهای مبهمی مانند "کسی از عهده آن بر می آید" را دوست ندارم. این نوع یادداشت همه چیز را کند می کند. من به هر مورد یک مالک اختصاص می دهم. یک نفر درخواست را بررسی می کند. یک نفر پرونده را تایید می کند. یک نفر نسخه نهایی را تایید می کند. وقتی مسئولیت مشخص باشد کار سبک تر می شود. من همچنین عبارت را ساده نگه می دارم. کلمات کوتاه بهتر از کلمات طولانی عمل می کنند. نت های مستقیم بهتر از نکات ملایم عمل می کنند. اگر کاری نیاز به بررسی اندازه دارد، اندازه را می نویسم. اگر رنگی باید با نمونه مطابقت داشته باشد، نام نمونه را می نویسم. من جایی برای حدس و گمان نمی گذارم. این روشی است که وقتی می‌خواهم خط تخته بهتر حرکت کند از آن استفاده می‌کنم: - کار را در یک خط بنویسید - برای هر کار یک مالک نگه دارید - هر روز از همان نام‌های مرحله استفاده کنید - تابلو را در همان نقطه در روز مرور کنید - کارهای مسدود شده را فوراً علامت‌گذاری کنید - موارد قدیمی را که دیگر مهم نیستند حذف کنید. این ساده به نظر می‌رسد. ساده است. به همین دلیل کار می کند. من همچنین معتقدم که هیئت باید در خدمت تیم باشد نه برعکس. برخی از تیم ها تخته ای می سازند که ظاهر زیبایی دارد اما استفاده از آن سخت است. رنگ ها سنگین هستند. یادداشت ها طولانی هستند. طرح اغلب تغییر می کند. مردم دیگر به آن اعتماد نمی کنند. من تخته ای را ترجیح می دهم که احساس آرامش و راحتی داشته باشد. وقتی بتوانم آن را در یک نگاه درک کنم، سریعتر عمل می کنم. یک خط تخته واقعی باید به من کمک کند تا به سه سؤال به طور همزمان پاسخ دهم: - چه چیزی آماده است - چه چیزی در انتظار است - چه چیزی نیاز به توجه دارد اگر بتوانم به آن سؤالات بدون جستجو در پیام ها پاسخ دهم، خط از قبل هوشمندتر است. من دنبال سیستم های کامل نیستم. من به دنبال موارد مفید هستم. به همین دلیل است که ابتدا تغییرات کوچک را آزمایش می کنم. ممکن است ترتیب کار را تغییر دهم. ممکن است یک برچسب را کوتاه کنم. ممکن است یک مرحله بازبینی اضافه کنم. من ممکن است یک تأییدیه اضافی را حذف کنم که بدون افزودن ارزش، تأخیر می‌افزاید. قضاوت در مورد تغییرات کوچک آسانتر است. آنها همچنین به من کمک می کنند تا بفهمم تیم واقعا به چه چیزی نیاز دارد. وقتی به «سریع‌تر و باهوش‌تر» فکر می‌کنم، عجله را تصور نمی‌کنم. من مکث‌های کمتر، بررسی‌های تکراری کمتر و تحویل‌های گیج‌کننده کمتر را تصور می‌کنم. این همان پیشرفتی است که ادامه دارد. اگر می‌خواهید خط بردتان بهتر کار کند، با اصول اولیه شروع کنید: - برد را برای خواندن آسان کنید - مراحل کار را واضح نگه دارید - به هر وظیفه یک مالک بدهید - تغییرات را قبل از تولید بررسی کنید - نویز را از فرآیند حذف کنید. من متوجه شده‌ام که بهترین خط برد شلوغ‌ترین خط نیست. این چیزی است که به افراد کمک می کند با استرس کمتر و کنترل بیشتر حرکت کنند.

من بارها و بارها همین مشکل را می‌شنوم: دستگاه روی کاغذ خوب به نظر می‌رسد، اما خط هنوز متوقف می‌شود. آن شکاف درد دارد. خروجی را کند می کند، به تیم استرس می افزاید و برنامه ریزی را سخت می کند. وقتی کسی زودتر آن را نبیند، یک عیب کوچک می تواند به یک مکث طولانی تبدیل شود. من دیده ام که اپراتورها منتظر یک قطعه هستند، خدمه تعمیر و نگهداری دیر عجله می کنند و مدیران اعتمادشان را به برنامه از دست می دهند. ماشین تنها مشکل نبود. نحوه استفاده، بررسی و پشتیبانی دستگاه نیز به همان اندازه مهم بود. وقتی در مورد ماشین آلات واقعی و دستاوردهای واقعی صحبت می‌کنم، منظورم وعده‌های فانتزی نیست. منظور من اقدامات ساده ای است که به ماشین کمک می کند آماده بماند، ثابت بماند و برای دویدن طولانی تر مفید بماند. من از اصول اولیه شروع می کنم. یک ماشین به نیروی تمیز، قطعات تمیز و عادات تمیز نیاز دارد. اگر منبع تغذیه بیش از حد جابجا شود، سیستم می تواند فعال شود. اگر گرد و غبار و روغن جمع شود، حسگرها سیگنال ها را از دست می دهند. اگر اپراتورها از یک ماشین به روش های مختلف در هر شیفت استفاده کنند، خطاهای کوچک روی هم جمع می شوند. من تماشا کرده ام که یک خط بسته بندی یک ساعت از دست داده است زیرا یک سنسور کثیف بود و یک غلتک برای بررسی عقب افتاده بود. بدون خرابی بزرگ فقط یک زنجیره از دلتنگی های کوچک. بنابراین من به زمان کار به روشی بسیار عملی نگاه می کنم. - بررسی روزانه را کوتاه و ساده نگه دارید - قطعاتی را که اغلب خراب می شوند ردیابی کنید - سر و صدا، گرما و ارتعاش را زودتر علامت گذاری کنید - به اپراتورها نشانه واضحی از آنچه طبیعی است بدهید - قطعات یدکی را که انتظار طولانی را متوقف می کنند نگه دارید این مراحل به نظر ساده می آیند زیرا ساده هستند. به همین دلیل کار می کنند. من همچنین روی عادات اپراتور تمرکز می کنم. یک دستگاه می تواند قوی باشد، اما راه اندازی عجولانه یا گرم کردن نادیده گرفته شده همچنان می تواند باعث ایجاد مشکل شود. من یک بار با یک تیم کارخانه کار می کردم که مدام توقف های تصادفی روی نوار نقاله را می دیدند. دستگاه هیچ نقص عمده ای نداشت. مشکل این بود که یک شیفت بعد از تمیز کردن خیلی سریع آن را دوباره راه اندازی کرد. پس از تغییر روال راه اندازی مجدد و اضافه کردن یک چک لیست کوتاه، توقف ها کاهش یافت. اصلاح دراماتیک نبود. منضبط بود. من این نوع تعمیر را دوست دارم. به ماشین و افراد اطراف آن احترام می گذارد. داده ها نیز کمک می کند، اما تنها در صورتی که تیم از آن به روشی ساده استفاده کند. من از تیم ها نمی خواهم که هر عددی را تعقیب کنند. از آنها می‌خواهم چند سیگنال مهم را تماشا کنند: - ساعت کار - تعداد توقف - نوع خطا - تاخیر تعمیر - تاریخچه تعویض قطعه وقتی خواندن این نکات آسان باشد، تیم می‌تواند یک الگو را تشخیص دهد. موتوری که هر پنجشنبه گرم کار می کند تصادفی نیست. سنسوری که پس از شستشو از کار بیفتد شانسی نیست. بلبرینگی که هر چند ماه یکبار نیاز به تعویض دارد، داستانی را بیان می کند. من همچنین پنجره های سرویس برنامه ریزی شده را دوست دارم. آنهایی که طولانی نیست. فقط پاک کردن اگر خطی در تمام هفته به سختی کار می‌کند، ترجیح می‌دهم یک پنجره مراقبت کوتاه به آن بدهم تا اینکه منتظر توقف کامل باشم. بررسی سریع کمربند، تمیز کردن سریع، نگاهی به تراز و اجرای آزمایشی می‌تواند باعث صرفه‌جویی در توقف بسیار بزرگ‌تر شود. در یکی از کارخانه‌ها که من بازدید کردم، یک اسلات کوچک خدمات هفتگی به تیم کمک کرد تا از گیر کردن مجدد روی یک مرتب‌ساز جلوگیری کند. آنها ماشین های بیشتری اضافه نکردند. آنهایی را که ریتم بهتری داشتند می دادند. اینجاست که زمان آپتایم رشد می کند. نه از روی شعار. از روال. وقتی یک کارخانه خروجی بیشتری می خواهد، فکر کردن به سرعت آسان است. من به ثبات فکر می کنم. یک ماشین سریع که اغلب متوقف می شود گران است. یک ماشین ثابت که به حرکت خود ادامه می دهد مفیدتر است. من دیده ام که تیم ها این را به سختی یاد می گیرند. آنها سرعت بالاتر را تعقیب می کنند، سپس بقیه روز را صرف بازیابی زمان از دست رفته می کنند. هنگامی که دستگاه را تا حدی که می تواند نگه دارد کند می کنند، خروجی واقعی بالا می رود. من به این نوع تغییر اعتماد دارم زیرا می توانم آن را ببینم. - بازنشانی کمتر - توقف های غافلگیرکننده کمتر - ضایعات کمتر - جابجایی بهتر - اعتماد بیشتر به خط این کاری است که ماشین آلات واقعی باید انجام دهند. باید از کار حمایت کند نه اینکه با آن مبارزه کند. اگر بخواهم یک عادت واضح بدهم، این را می گویم: هر توقف را به عنوان یک سرنخ در نظر بگیرید. حتی یک توقف کوتاه ارزش دارد اگر تیم آن را به خوبی ثبت کند. من از این ایده با یک مغازه فلزی استفاده کردم که مدام با یک پرس زمان را از دست می داد. تیم هر توقف، صدا را قبل از وقوع، و قسمت مربوطه را یادداشت کرد. در مدت کوتاهی دیدند که همان مهر و موم پس از شمارش چرخه خاصی فرسوده شد. آنها طرح جایگزینی را تغییر دادند و الگوی توقف کاهش یافت. پاسخ از قبل وجود داشت. آنها فقط باید با آرامش به آن نگاه می کردند. این همان چیزی است که من افزایش زمان کار را می بینم. من آنها را به عنوان شانس نمی بینم. من آنها را نتیجه بررسی های واضح، سوابق ساده، آموزش صادقانه و مراقبت مداوم می دانم. ماشین آلات واقعی زمانی ارزش واقعی می بخشد که اطرافیان با یک برنامه خوب از آن استفاده کنند. آموخته ام که بهترین خط همیشه جدیدترین خط نیست. این است که با شگفتی های کمتر، شکاف های کمتر و قدم های هدر رفته کمتر به حرکت خود ادامه می دهد. این همان نتیجه ای است که من هر بار برای آن هدف قرار می دهم. ما از سوالات شما استقبال می کنیم: xqjx@xinqiujx.com/WhatsApp 13956952612.

مایکل ترنر 2023 کاهش زمان از کار افتادگی از طریق کنترل ساده روزانه سارا کالینز 2022 ساخت هیئت تولید سریعتر و هوشمندتر دیوید هرناندز 2024 عادات عملی تعمیر و نگهداری برای زمان کار پایدار ماشین امیلی پارکر 2021 مالکیت وظایف روشن و گردش کار بهتر در Jonathan Manufaced3 خطاهای روتین های بازرسی کوتاه لیندا مورگان 2024 عملکرد تجهیزات واقعی و بهبود بلندمدت خروجی